Dostałeś od losu siwych włosów 

pukiel,

zmęczoną twarz, nie przez życie

lecz żywota każdy kolejny dzień,

wezwał Cię do siebie Bóg niespodziewanie ,

dał nam tęsknotę a Tobie odpoczynku

wiekuisty sen.



Odeszła Twa dusza do swego domu

stąd do życiowej wędrówki wysłał ją

sam Bóg,

spójrz na twarz Jezusa Zmartwychwstałego

i proś na kolanach byś zostać z nim mógł.



Jest już tam może z Tobą, Twój tato

i mama Twa i dusz reszta,

będę się modlił za Ciebie by kara 

za ziemskie grzech z Bożej pamięci 

w zapomniane przeszła.



I jak już dojdziesz do Nieba bram,

Przywita Maryja Cię, w rozmowie 

z Trójcą przenajświętszą Stefanie

proszę wspomni i mnie.