Otula mnie kolejna chwila

zamyślenie zadumy kołdrą oblekło

w myślach spokoju rajska cisza,

cisza co w sercu rozpala szalone piekło.



Siła ducha wciąż walczy

z bezsilnością ciała 

wesołość ust zakropiona smutku

z oczu łzami,

niech każda chwila upadku mnie wzmocni

do codzienne mej walki z potężnymi 

wiatrakami.



Choć Don Kichotem nie jestem

lecz mam hard jego walecznego ducha,

zabiorę swego towarzysza wiernego na 

wojnę by ten żałości w mej pieśni  wysłuchał. 



Nie jestem z tych co łez otrzeć nie

potrafi,

wziąć w garść smutek w sercu

i w rozdrapanej już duszy

na wojnę ze śpiewem jękliwym

na ustach pójdę , by któryś

z wiatraków kiedyś się wzruszył